04 februari 2019

Van koeien naar kozijnen

Hans en Betsy Wiering zeiden het boerenbedrijf vaarwel en stapten in de wereld van kozijnen.

Dit artikel verscheen eerder in het Noordhollands Dagblad.

Trek gerust even tijd uit voor een gesprek met Hans en Betsy Wiering, maar het echtpaar heeft dan ook een verhaal te vertellen. Dat ze ooit groot zouden worden met kunststof kozijnen, hadden de veehouders uit Zwaagdijk ruim veertig jaar terug nooit kunnen bedenken. “Zelfs in onze stoutste dromen niet.”

We gaan terug naar 1979. Hans (73) en Betsy (69) laten in Zwaagdijk – op het dorp waar ze geboren en getogen zijn – een huis bouwen. Beiden komen uit een boerengezin. “Ik uit een gezin van negen waarvan er vijf boer geworden zijn en Hans uit een gezin van tien. Dat werden allemaal boeren,” vat Betsy even kort samen. Ook hans werd boer en trouwde – “afgelopen 19 december waren we 48 jaar getrouwd.” – met zijn buurmeisje Betsy. “We hadden melkkoeien en mestkalveren en deden er loonwerk bij.”

 

Hans vult aan: “En ik had een aannemersbedrijf. Ik bouwde ligboxstallen met een gegalvaniseerde staalconstructie en had een leverancier die in Etten woonde, vlakbij de Duitse grens. Hij was een neef van Knipping en vertelde ons over het huis dat hij had gebouwd met rolluiken en kunststof kozijnen. We zijn er wezen kijken en diezelfde dag nam hij ons mee naar Knipping in Brünen. En we waren verkocht. Zulke kozijnen moesten wij ook hebben.”

 

“Je moet weten dat ons huis op Duitse manier gebouwd is, met muren van 48 centimeter dik. Het huis werd eerst gebouwd, de kozijnen kwamen er later in. Hier in het dorp dachten ze dat het geld op was, want je keek zo door het huis heen. Toen de kozijnen werden gemonteerd, kwamen meteen de eerste kopers. We hielden open huis, daar kwam een hoop volk op af en toen kwam de loop er in.”

Kantine in de woonkamer

De Wierings verkochten hun koeien en gingen het avontuur aan. Al snel werd de woonkamer van de Wierings een kantine, moesten de kinderen een slaapkamer delen omdat de andere kamers in gebruik waren genomen als kantoren en werd van de garage een showroom gemaakt. “Het werd – en het is nog altijd – de modelwoning. Mensen kijken er nu nog steeds naar. Maar als je die kozijnen ook ziet, ze zien er nu na veertig jaar nog steeds als nieuw uit.”

 

Met vier kleine kinderen en een hoop klanten en personeel over de vloer, was het altijd een drukte van jewelste bij de Wierings thuis. “Ik had in de garage maar een zitje en als er meer klanten waren, dan konden ze even in de serre wachten. Moest er iemand naar de wc, dan ging dat via de bijkeuken naar de hal. De kinderen speelden met de kinderen die meekwamen met de klanten. Het ruimde pittig op toen de kantine eruit ging en het werd stil toen ook de kantoren een plek hiernaast kregen.”

Mijlpaal

Met hiernaast doelt Betsy op de stallen, want waar Hans ooit nog de koeien molk kwam hun eigen kantoor. Met de komst van de showroom – het paradepaardje van Hans en Betsy – keerde de rust terug in huis. “Toen werd het stil en daar moest ik echt gruwelijk aan wennen,” bekent Betsy. “Maar de opening van de showroom was wel echt een mijlpaal. Die is zo fantastisch, ik denk niet dat er een mooiere bestaat.”

 

Van meet af aan ging het de Wierings voor de wind. “In de jaren 80 was er een grote crisis, maar het geld dat je besteedde aan je huis, was fiscaal aftrekbaar. Daar plukten wij de vruchten van. Ik ben zelfs noig drie jaar naar Saoedi-Arabië geweest om kozijnen te verkopen. Dat was voorbij met de Golf crisis. Daarna namen de Amerikanen het over. maar ik heb daar prachtige dingen gemaakt, heel veel glas-in-lood ook.”

 

De Zwaagdijkers importeerden de kozijnen lange tijd zelf, uit Duitsland. “Na de val van de Berlijnse Muur vertrokken de Knippings naar Oost-Duitsland, de fabriek in Brünen werd door een ander bedrijf overgenomen en ging later failliet. We hebben toen weer contact gezocht met de Knippings, maar ruim 600 kilometer reizen is nogal een afstand om je spullen op te halen.”

 

Zo werd het plan geboren om de productie in eigen hand te nemen. Zoon Jacob ging in Duitsland in de leer en bracht zijn ervaring mee terug naar Zwaagdijk waar sinds 2000 alles in eigen huis wordt gemaakt. “De naam Knipping hebben we gekocht en daar zijn we nog steeds blij mee. Vroeger maakte ik ook reclame bij het voetbal. Hadden we een bord achter het doel in het stadion van Ajax. Dat werkte heel goed. Tegenwoordig hebben we het meer van mond-tot-mondreclame.”

 

In 2007 volgde een uitbreiding van de fabriek met een extra productiehal en twee jaar geleden wisten de Wierings André Kuipers te strikken om de opening te verrichten van opnieuw een uitbreiding van de productiewerkplaats en de poedercoaterij. Hans en Betsy keken toen officieel al vanaf de zijlijn toe, want zij droegen het bedrijf in 2009 over aan hun kinderen. Betsy: “Ik heb geporbeerd om ze ergens anders aan het werk te krijgen, maar ze kwamen allemaal weer terug. Diana doet de PR en de verkoop, Sascha zit op de planning en de logistiek, Hans jr. is werkvoorbereider en Jacob de directeur. Onze kleinzoon Jan – werkt ook al mee in het bedrijf. Met einge mensen heb een goede motor van je zaak.”

"Koppie" halen

Ze hebben ook nog hun eigen gezamenlijke kantoor. En op de maandagmorgen drinken ze koffie met gepensioneerde medewerkers. “Sommige hebben hier wel dertig jaar gewerkt. ‘Kom maar een koppie halen’ zeg je dan als ze met pensioen gaan. Maar dan komt het er vervolgens nooit van en daarom komen we sinds tien jaar elke maandag smane om met z’n allen koffie te drinken. De oudste is nu tachtig. We waarderen ons personeel, want zonder hen hadden we dit nooit kunnen opbouwen.”

 

Wie ooit klant was van Knipping, blijft ook klant. Jaarlijks gaan er rond de feestdagen heel wat kalenders op de post. “Die kalender hoort bij ons bedrijf. Toen de kinderen het bedrijf overnamen hebben ze een keer geen kalenders verstuurd. Nou, dat hebben ze geweten. Klanten belden ons op om te vragen of we failliet waren. De kalenders kwamen daarna weer terug. We hebben er onlangs weer zo’n 15.000 verstuurd.”

 

Hans heeft de veehouderij nooit gemist. “We vinden het altijd mooi om over het platteland te rijden en naar de koeien te kijken, maar heimwee heb ik niet. Het boerenleven is nu ook heel anders en ik zou er nooit meer naar terug willen.” Liever draait het echtpaar nog zo lang mogelijk mee in het bedrijf. “We wonen ernaast en staan altijd standby. We willen hier ook niet weg, we wonen en voelen ons hier frank en vrij. Tussen de middag komen de kinderen eten en ook in het weekend komen ze hier altijd wel over de vloer. “Ze slapen alleen elders,” lacht Betsy. Hasn glundert, want wat hij en zijn vrouw Betsy hebben opgebouwd kan niemand hen afnemen. “Dat het zo zou lopen hadden we nooit kunnen bedenken.” “Zelfs in onze stoutste dromen niet.” Onderbreekt Betsy. “We zijn trots op de mooie spullen die wij maken. Wij maken wat een ander niet kan maken.”

Meer weten?

Meer weten over de familie achter Knipping of de producten? Kom dan langs bij een van onze showrooms of vraag een brochure aan.